23 spektakle i ponad 40 tysięcy widzów – tak zakończyła się jubileuszowa, dziesiąta edycja Szekspira w Parku. Tegoroczna premiera „Komedii omyłek” oraz powracający „Wieczór Trzech Króli” po raz kolejny pokazały, że komedie napisane ponad czterysta lat temu nie potrzebują uwspółcześniania, żeby rozbawić dzisiejszą publiczność. Zmieniły się realia, sposoby komunikacji i tempo życia, ale pomyłki, zazdrość, błędne założenia i zamiana tożsamości nadal uruchamiają dokładnie te same mechanizmy śmiechu.
Zmieniły się stroje, miasta i tempo życia. Nie zmieniło się jedno – to, co nas bawi. Najłatwiej rozśmieszają nas ludzkie słabości: pomyłki, błędne założenia, zazdrość, nadinterpretacje i przekonanie, że wiemy więcej niż inni. To właśnie one są fundamentem szekspirowskiego humoru. Śmiejemy się nie z realiów epoki, ale z bohaterów, którzy reagują dokładnie tak, jak reagujemymy.
Jednym z najskuteczniejszych narzędzi, jakie wykorzystuje Szekspir, jest zamiana tożsamości. Motyw ten napędza oba spektakle prezentowane w tegorocznym repertuarze. W „Komedii omyłek” dwie pary bliźniaczych braci uruchamiają lawinę nieporozumień, a w „Wieczorze Trzech Króli” podobną rolę odgrywa rodzeństwo Viola i Sebastian. Widz od początku wie więcej niż bohaterowie, dlatego z rosnącą przyjemnością obserwuje, jak kolejne błędne rozpoznania prowadzą do coraz bardziej absurdalnych sytuacji.
Ten mechanizm pozostaje zaskakująco aktualny. Zmieniły się jedynie jego formy. Zamiast listów mamy komunikatory, zamiast posłańców telefony, zamiast miejskich plotek – media społecznościowe. Nadal jednak błędnie odczytujemy intencje, dopowiadamy sensy i wyciągamy pochopne wnioski. Komedie Szekspira działają, bo opowiadają o tych samych schematach zachowań, które dziś rozgrywają się po prostu szybciej.
Co ciekawe, sam Szekspir był ojcem bliźniąt – Hamneta i Judith. Choć historycy nie łączą tego bezpośrednio z jego twórczością, motyw sobowtórów powraca w jego komediach wyjątkowo często. Do dziś pozostaje też jednym z najchętniej wykorzystywanych rozwiązań komediowych – od kina po seriale.
Najlepszym dowodem na ponadczasowość tych historii nie są jednak analizy, ale reakcje widowni. Wystarczy spojrzeć na publiczność Szekspira w Parku. Śmiech pojawia się w tych samych momentach – niezależnie od wieku czy teatralnego doświadczenia. Kiedy dwa tysiace osób jednocześnie reaguje na te same sceny, trudno o bardziej czytelny sygnał, że ten humor nadal działa.
Szczególnego znaczenia nabiera to w teatrze plenerowym. Otwarta przestrzeń i bezpośredni kontakt z widownią sprawiają, że emocje szybciej się udzielają, a śmiech staje się doświadczeniem zbiorowym. Każdy spektakl jest inny, bo inna jest energia publiczności.
Jednym z najbardziej charakterystycznych zjawisk jest powracająca widownia. W ciągu kilku tygodni grania zdarza się, że widzowie oglądają ten sam spektakl dwa lub trzy razy, przyprowadzając bliskich. To pokazuje, że siłą projektu Szekspir w parkunie jest jedynie tekst literacki, wyśmienicie podany przez aktorów , ale również wspólne doświadczanie teatru.
Jubileuszowa, dziesiąta edycja Szekspira w Parku odbywała się w ogrodach Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. W tym sezonie zagrano 23 spektakle, które obejrzało łącznie ponad 40 tysięcy widzów. W repertuarze znalazła się tegoroczna premiera „Komedii omyłek” oraz powracający po sukcesie poprzednich sezonów „Wieczór Trzech Króli”. Zainteresowanie publiczności było tak duże, że w trakcie sezonu organizatorzy zdecydowali się dołożyć dwa dodatkowe przedstawienia.
___________________________________________________________________________________
Szekspir w Parku to realizowany od 2016 roku plenerowy projekt teatralny, który na przestrzeni dekady zgromadził szacunkowo blisko pół miliona widzów. W ramach wydarzenia wystawiono dotychczas sześć produkcji inspirowanych twórczością Williama Szekspira, w tym „Jak wam się podoba”, „Dzieła wybrane”, „Romeo i Julię”, „Sen nocy letniej” oraz „Wieczór Trzech Króli”. Odbyło się już blisko 200 spektakli. Dziś projekt należy do najbardziej rozpoznawalnych letnich wydarzeń teatralnych w Warszawie, łącząc klasykę, naturę i atmosferę wspólnego przeżywania kultury pod gołym niebem.